🚩धर्मवीर छत्रपती संभाजी महाराज चरित्रगाथा भाग - २० ⚔️ ▶मध्यरात्र जवळ आली होती. चंद्रकोरीने फेकलेले धूसर चांदणे गडावर उतरले होते. दूरवर खानाच्या गोटात पेटलेल्या आगट्या कोयनाखोरीत दिसत होत्या. सारे जण केदारेश्वराच्या मंदिरासमोर आले. मंदिराच्या गाभाऱ्यात ठाणवयांच्या शांत प्रकाश-पहाऱ्यात शिवलिंग तळपत होते. राजांनी पायीच्या मोजड्या उतरल्या. मंदिरात प्रवेश करण्यापूर्वी दरवाजाच्या उंबरठ्याला हात लावण्यासाठी राजे खाली बाकले. त्या दगडी उंबरठ्यावर दोन्ही बाजूंना नऊ पाकळ्यांची दोन डौलदार धर्मचक्रे कोरली होती! त्या दोन धर्मचक्रांच्या थेट मधोमध येईल असे जबडा पसरलेल्या वाघाचे चैतन्यमय मुख कोरले होते!! राजे हरपल्या भानाने ते व्याघ्रमुख एकनजर पाहू लागले. आपल्या पाठकण्यात काहीतरी सळसळते आहे, उरात काहीतरी ठासून भरले जाते आहे असा त्यांना भास झाला! राजांच्या मस्तकाची पागा खुलली. क्षणभरात विचारांची कैक पांढरधोट घोडी धावणी धरून गेली. व्याघ्रमुख! व्याघ्रासनी रणमर्दिनी जगदंबा! एक-एक पंजा पुढं-पुढं टाकीत येणारं, रोखल्या नजरेचं व्याघ्रवाहन! त्याच्या पाठीवर आरूढ झालेली, शस्त्रसभार उगारलेली, आरक्त नेत्रांच...

🚩धर्मवीर छत्रपती संभाजी महाराज चरित्रगाथा भाग - १९ ⚔️ ▶जिजाऊंनी शंभूबाळांना उचलून आपल्या मांडीवर घेतले. त्यांच्या मांडीवर शंभू होते, डोळ्यांसमोर प्रतापगड होता आणि मनात होती राजांची मुद्रा आणि चिंता! राजांनी पाठविलेला निकराचा थैलीस्वार राजगडावर आला. जिजाऊंचे खाजगीचे कारभारी खलित्याचा मजकूर वाचून दाखवू लागले... “अखंड सौभाग्यमंडित मातुश्री - आऊसाहेब, प्रति त्रिकाल चरणी मस्तक ठेवून सिवबाराजे यांचे दंडवत उपरी विशेष - खान फौजेसमेत कोयनाखोरीत  तळ देऊन आहे. उदईक खानासवे भेटीचा प्रसंग पडला आहे. आम्हास आशीर्वाद द्यावा. शंभूबाळांना जपावे. ” जिजाबाई, “जगदंब, जगदंब ' पुटपुटल्या. शंभूबाळांना हात हाती धरून गडाच्या तटबंदीवर आल्या. प्रतापगडच्या रोखाने नजर जोडून त्या वेड्यासारख्या पाहू लागल्या. त्यांचे मन सुन्न झाले होते. त्या काहीच बोलत नाहीत म्हणून बाळराजांनीच त्यांना विचारले, “आबा खानाच्या भेटीला गेलेत. मग ते त्याला घेऊनच का नाही येत इकडे? ” जिजाबाईनी चमकून शंभूकडे पाहिले. “साखर पडो तुमच्या तोंडात” म्हणत जिजाबाई तटबंदीवरून महालाकडे परतल्या. मावळतीला कलतीला लागलेल्या सूर्याने आभाळाचा पोटला ...

🚩  बाजींद भाग - १० ⚔️ ▶कुठे गायब झालात तुम्ही काल रात्री मला सोडून ? खंडोजी ने प्रश्नार्थक मुद्रेने त्या चौघांना सवाल केला…! यावर सखाराम बोलला…गायब..आणि आम्ही ..? तुम्हीच काल संध्याकाळी त्या दाट जंगलाच्या जाळीत आम्हा चौघाना गुंगारा देत गायब झालात…! आणि हो…..रात्री तुमची सावित्री पण भेटली होती आम्हाला….तिनेच आम्हाला तुमची पूर्ण कथा सांगितली ..पण आम्हाला कशी झोप लागली आम्हालाच समजेना…! आम्हाला इथे कोणी कसे आणले तेवढे सांग बाबा ….नसता डोक्याला ताप झाला आहे…! कुठली अवदसा सुचली आणि तुझे ऐकून तुझ्या मागे आलो असे झाले आहे …! काहीसा वैतागल्यागात सखाराम खंडोजी ला बोलला…! ‘’काय…? सावित्री होती काल तिथे ? अहो, मी तिलाच शोधायला काल जंगलात बाजूला गेलो,काळ सकाळीच मला ती तुम्ही भेटला त्या वडाच्या झाडाजवळ भेटणार होती,तिच्या वडिलांची फौज पण १० कोसावर आपली वाट पाहत आहे..! तिथेच तुम्हाला नेऊन तुमच्या प्रश्नाचा निवडा करण्यासाठी आमचे वस्ताद काका तुम्हाला महाराजांच्या जवळ घेऊन जातील आणि आम्ही आमच्या वाटेने जाऊ असे नियोजन होते माझे ..पण..तुम्ही अचानक कुठे दिसेनासे झालात आणि रात्रभर तुमचा शोध घेत...

🚩  बाजींद भाग - ९ ⚔️ ▶हातात पांढरे निशाण घेऊन एक हशम क्षणात झेपा टाकत निघून गेला. हातात पांढरे निशाण पाहताच मावळ्यांच्या तुकडीचा बाणांचा वर्षाव कमी झाला..! सूर्यराव च्या भोवती अंगरक्षकांचे कडे पडले. बाजूच्या दाट झाडीतून निथळती तलवार घेतलेला,आश्वावर स्वार असलेला एक शिलेदार घोड्याचा लगाम खेचत खेचत सूर्यराव च्या पुढे आला..! त्यांच्या मागे केस पांढरे झालेला वयोवृद्ध मावळाही घोड्यावर स्वार होऊन आला होता. त्या वृद्ध माणसाची नजर काहीतरी शोधत होती,आणि त्याने एका व्यक्तीला हेरले आणि घोडे त्याच्या जवळ नेत बोलला…..”खंडोजी…..बरा हायसं नव्ह “ मांडीवरची जखम धरत,वेदना सहन करत तो बोलला…”होय वस्ताद काका…! ठीक आहे मी “ असे बोलत त्याने एक कटाक्ष समोर अर्धमूर्च्छित असलेल्या सवित्रीकडे पहिले मागे उभे असलेला स्वार एकदम पुढे आला आणी सूर्यराव ला बोलला…..! “सूर्यराव तुम्हीच ना ?” त्या स्वाराच्या आकस्मित बोलण्याने सूर्यराव आश्चर्य व्यक्त करत बोलला….”होय जी, मीच सूर्यराव “ पण, आम्ही महाराजांच्या कोणत्याच गुन्ह्यात नसताना आमच्या तुकडीवर महाराजांच्या जरीपटक्याच्या तुकडीचा न सांगता छापा का शिलेदार ? ...

🚩  बाजींद भाग - ८ ⚔️ ▶ कोणीतरी पाठीमागून खंडेरायाच्या डोक्यात जोराचा दणका दिला अन खंडेराय शुद्ध हरपला….! खंडेराय ला घेऊन सूर्यराव व त्याचे पथक दाट जंगळजाळीत घुसले. जंगलाच्या मधोमध एका गुप्तठिकाणी सूर्यरावच्या फौजेचा अड्डा होता. गंभीर मुद्रेच्या “सूर्यरावाच्या” चेहऱ्यावर आनंद दिसत होता. ज्या “पिराजी” शिरक्याने साऱ्या जाधववाडीच्या हातात हत्यारे घ्यायला भाग पाडले त्याची इज्जत, त्याची नात आता त्याच्या ताब्यात होती. त्याच्या मनात कल्पनेचे खेळ सुरु होते. एक हशम धावत आला आणि त्याने वर्दी दिली…, सरदार, आपण माची लुटून येताना एका घोडेस्वाराने पाठलाग चालवला होता, त्याला जेरबंद केला आहे. ▶ सूर्यराव उठला,बोलला…”कोण आहे तो ?” शिरक्यांच्या वाड्यातील हशम किंवा त्याच्या कुटुंब कबिल्याचा अंगरक्षक असावा बहुतेक…त्याला आणा इथे “….त्याच्या आज्ञेने खंडेराय ला समोर आणले गेले…! एव्हाना साऊ ला शुद्ध आली होती,पण तिचे हात पाय बांधल्याने ती हलू शकत नव्हती. ती जोरजोरात किंचाळून त्या साऱ्यांना आव्हान देऊ लागली…..”हिम्मत असेल तर एकदा माझे हात पाय खोला,ही शिरक्याची अवलाद काय आहे तुम्हाला दाखवते…” तिच्या आकस्मित ...