🚩 धर्मवीर छत्रपती संभाजी महाराज चरित्रगाथा भाग - ३५ ⚔️ ▶ छातीवरची कवड्यांची माळ ओळंबती सोडीत झुकणारे आबासाहेब असेच मासाहेबांच्या जोडीने मोहरांच्या ओंजळी दुसऱ्या पारड्यात सोडीत राहावेत! भोवतीचा पक्ष्यांचा चिवचिवाट आणि मंत्रांचा पवित्र घोष असाच जागता राहावा!!' मोहरा सोडीत असलेले पारडे हळूहळू दबतीला लागले. मासाहेबांनी बैठक घेतलेले पारडे सज्य्याची फरसबंदी सोडून आस्ते चढतीला लागले. ते बघताना कृतार्थ झालेल्या राजांच्या डोळ्यांतून आनंदाश्रू त्यांच्या दाढीवर केव्हा उतरले ते त्यांचे त्यांनाही कळले नाही. उगवती पार करून आलेला 'सूर्व्या' आपल्या कुलाची शान राखण्यासाठी आपल्या सोन-सतेज किरणांची ओंजळ मोहरांच्या पारड्यात सोडून मोकळा झाला! मातुश्री आऊसाहेबांची तुला सर्वार्थाने सिद्ध झाली. देहझीज सोसलेल्या सोनोपंत डबीरांचीही सुवर्णतुला राजांनी नंतर जोखली. राजांनी हस्तस्पर्श केलेली, जोखल्या तुलांच्या मोहरांची तबके दान म्हणून वाटली जात होती. ते दान स्वीकारून संतुष्ट झालेला लोकसमुदाय मुक्त कंठाने गर्जत होता - “दे दा न सुटे गिऱ्हाण! दे दा न सुटे गिऱ्हाण!!” तो संतोषल्या मनामनांचा घोष-गजर क...

🚩  बाजींद भाग - १७ ⚔️ ▶हुंदका देत रडत असणाऱ्या सावित्रीच्या खांद्याला धरत खंडोजी निर्धारी शब्दात बोलला…. सावीत्री….रडू नको. हा खंडोजी तुझ्या सोबत असताना बाजींद काय..साक्षात यम जरी आला तरी त्याला चार हात करावी लागतील या खंडोजी बरोबर…! शिवछत्रपतींचा धारकरी आहे मी, आम्हाला भुते लागत नाहीत…उलट भुतानाच आम्ही लागतो. या खुळचट मनाच्या कल्पना असतात साऊ… असे म्हणत खंडोजी ने तलवार उपसली आणि बोलू लागला…! आता मला हा बाजींद व त्याचे झपाटलेले जंगल काय आहे याचा उलगडा केलाच पाहिजे..असे म्हणत तो उठला..! त्याच्या नजरेत त्याच्या विचारांचा ठामपणा होता, दृढ निश्चय होता तो स्वतःच्या मनगटावर आणि चित्तात होते ते शिवछत्रपती. ही हिम्मत, ही ताकत त्याच्यात आली होती ती शिवाजी महाराजांच्या उत्तुंग जीवनप्रकाशामुळे..केवळ खंडोजीच नव्हे…त्यांचे सारे सारे सवंगडी उरात अशी जग जिंकायची उमेद ठेवत होते…! मूर्तिमंत जिद्द, प्रेरणेचा झरा…महाराज शिवछत्रपती. ▶एव्हाना तांबडं फुटलं होत..! त्याने पुढे होऊन रात्री ज्या आर्त किंकाळीने त्याचे लक्ष वेधून घेतले तिकडे मोर्चा वळवला. समोरच एक मनुष्याचा देह गतप्राण होऊन पडलेला हो...

🚩  बाजींद भाग - १८ ⚔️ ▶खंडोजी ने एक दीर्घ श्वास सोडला आणि त्या चौघांकडे एक दृष्टिक्षेप टाकला. सर्जा, सखाराम, नारायण आणि मल्हारी गंभीर पणे खंडोजी भूतकाळ त्याच्याच तोंडून ऐकत होते..! एव्हाना खूप दूर आपण चालत आलो आहोत याची जाणीव त्या पाचही जणांना झाली. सखाराम बोलला….खंडोजीराव, तुमची कथा लईच भारी वळणावर गेली हाय गड्या. जित्रापांच आवाज बी वळकता येत्यात हि मातूर नवालच हाय…! नवाल ? नवाल नव्हे…महाआश्चर्य होते ते. खंडोजी बोलून गेला. सर्जा मध्येच थांबवून सखाराम ला बोलला…कारभारी हि कथा ऐकत लई लांब आलूया आपण..निदान खंडोजीराव निदान सांगा तरी अजून कितीसा दूर जायाचं हाय आपणासनी ? खंडोजी बोलला…झालं..अजून एक दोन कोसावर जंगलात एक गुहा लागेल..! तिथे पोहचला कि आमचे वस्ताद काका भेटतील. तेच तुम्हाला पुढे शिवाजी महाराजांच्या खासगीत घेऊन जातील आणि तुमचे काम मार्गी लागेल..! यावर मल्हारी बोलला…वस्ताद घेऊन जातील म्हणजे तुम्ही नाही का येत सोबत ? खंडोजीकडे पाहत मल्हारी बोलला. मी नाही येऊ शकणार गड्यानो…माफ करा. मला माझ्या कर्तव्यात कसूर नाही करता यायची. मी मोहिमेवर असलेला शिपाईगडी, अजून मला सावित्...

🚩  बाजींद भाग - २० ⚔️ ▶मोठ्या कुतूहलाने त्याने पहिले पान उघडले…तो वाचू लागला…वाचू लागला….आणि वाचतच राहिला…! निमिषें,पळे, घटिका भूतकाळात विलीन होऊ लागल्या..तहान भूक विसरुन तो सर्वांगाने जणू डोळे करुन ती वही वाचू लागला…! पहिला दिवस संपला… दुसरा…तिसरा…चौथा….पाचवा…! तब्बल पाच दिवस तो आणि ती वही जणू एकरूप, एकजीव झाले होते…! जेव्हा तो भानावर आला…तेव्हा त्याच्या डोळ्यातून धारा वाहत होत्या…अंगावरील रोमरोम पुलकीत झाले होते..! तीच दुनिया जी पाच दिवसापूर्वीची होती..तो विचित्र नजरेने पाहत होता..! भोवताली बसलेले ते वाघ असे का बसले होते इतके दिवस त्याचे रहस्य त्याला समजू लागले…! विचित्र आवाज करुन त्याने त्या वाघांना जवळ बोलवले…मायेने कुरवाळले व तो थकल्या पावलांनी गुहेच्या बाहेर आला….! समोर जो बलाढ्य हत्ती उभा होता तो शतश त्याच्यासमोर झुकून उभा होता… तो त्या विस्तीर्ण जंगलात सर्वत्र मोठ्या आनंदाने पाहू लागला. ते निर्जीव, निर्मनुष्य, भयप्रद जंगल त्याला विलक्षण सजीव वाटू लागले..! आनंद अवर्णनीय होता..! काय असे घडले होते त्याच्यासोबत ?? ती वही, साधी वही नव्हती ती बाजींद ने त्या वन्य प्राण्...

🚩  बाजींद भाग - १९ ⚔️ ▶सुर्यकांत ने जाणले की बाजींद जिवंत आहे. त्याने धावत जाऊन पाणी आणले आणि बाजींद ला पाजले….बाजींद ने डोळे किंचित उघडले…एक क्षण त्याने सुर्यकांत कडे पाहिले…बाजूला गतप्राण होऊन पडलेल्या नुराजहाँ कडे पाहिले…त्याच्या डोळ्यांच्या कडा ओलावल्या होत्या…..त्यांने क्षणात गळ्यात बांधलेला ताईत काढला व तो सुर्यकांत च्या हातात ठेवला….एका विलक्षण अपेक्षित नजरेने तो त्याच्याकडे पाहत होता आणि डोळे उघडे ठेऊनच तो गतप्राण झाला…! आपल्या हाती काय देऊन बाजींद गतप्राण झाला आहे, याचे आश्चर्य सुर्यकांत ला वाटले, त्याने खूप लक्षपूर्वक तो ताईत हाती घेतला. त्या ताईत च्या आत नक्कीच काहीतरी गूढ होते, त्याने त्या ताइतच्या आत असणारा एक कागद बाहेर काढला…! त्यावर काही गूढ सांकेतिक चित्रलिपी मध्ये संदेश लिहला होता…! त्याला काहीच समजत नव्हते, त्याने तो कागद तसाच जपून ठेवला व बाजींद आणि नुराजहाँ च्या पार्थिवाला अग्नी दिला..! इतर हजारो मृतदेह तो एकटा ४-५ दिवस पुरत होता. ▶ जंगलातील कंदमुळे खाऊन तो जगू लागला. रोज रात्री झोपताना तो त्या कागदाचा अर्थ लावत होता पण समजत नव्हते…! एक हत्ती….दोन वाघ….ए...

🚩 धर्मवीर छत्रपती संभाजी महाराज चरित्रगाथा भाग - ३३ ⚔️ ▶ बजाजींचे बोल ऐकताना राजांचे मन खोल तळवटातून घुसळून उठले. ते बजाजी बोलत नव्हते. सईबाईच्यावरचा त्यांचा प्रेमा बोलत होता. राजांनी पडत्या काळात दिलेल्या थोर मनाच्या आधाराची जाण बोलत होती. राजे क्षणभर बजाजींच्याकडे नुसते बघतच राहिले, “शंभूबाळांचा विवाह!' ही नुसती कल्पना ऐकतानाही त्यांच्या राजकारणी देहातील '“आबासाहेब' मोहरून उठले होते. क्षणभर राजे औरंगजेब, त्याचे डाव, त्यावरचे प्रतिडाव हे सारे विसरूनच गेले! त्यांच्या शिवसतेज डोळ्यांसमोर मुंडावळ्या बांधलेल्या शंभूबाळांची मूर्ती उभी ठाकली! शांतपणे हसत राजे बजाजींना म्हणाले, “बरी बात काढलीत बजाजी. या निमित्तानं तरी आमच्या मासाहेबांचं दु:ख थोडं हलकं होईल. गड उतरण्यापूर्वी तुम्हीच ही गोष्ट जातीनिशी त्यांच्या कानावर घाला.” ते ऐकताना बजाजीमामांचा चेहरा आनंदाने उजळून निघाला. समाधानाने ते निरोप घेऊन राजांच्या महालाबाहेर पडले. त्यांच्याकडे बघताना राजांच्या हाताची सडक बोटे अत्यंत हळुवारपणे छातीवरच्या जगदंबेच्या माळेतील कवड्यांवरून फिरू लागली. विचारात हरवलेल्या राजांच्या जागत्या,...

🚩 धर्मवीर छत्रपती संभाजी महाराज चरित्रगाथा भाग - ३४ ⚔️ ▶ मानेने चालणाऱ्या राजाऊंनी डावा पाय पुढे सरसा करीत उंबरठ्यावचे शीगभरले मावळी तांदळाचे माप लवंडते केले. भोसल्यांच्या उंबरठ्यात दाणेरास पसरली. सूनबाई म्हणून सुलक्षणी लक्ष्मीच्या पायांनी राजाऊंनी गृहप्रवेश केला. कुलदेवतेचे दर्शन घेऊन वधू-वरांनी गणपतिपूजन केले. तांदूळ पसरलेले एक सुवर्णी तबक शंभूराजांच्या सामने आणण्यात आले. नव्या सूनबाईचे नाव काय ठेवावे याची चर्चा झाली. जिजाबाईच्या महालातून वर्दी आली की, “आमच्या नातसूनबाईचं नाव '*यशोदा'" ठेवा.! प्रभाकरभट राजोपाध्यांनी शंभूराजांच्या बोटातील अंगठी उतरून ती त्यांच्याच हाताच्या चिमटीत दिली. आणि त्यांचा हात आपल्या हातात धरून तबकातील तांदळाच्या समृद्ध पडद्यावर अंगठीने नाव रेखले “यशोदा! ' सारे लग्नविधी आटोपलेले शंभूराजे आपल्या संगती राजाऊंना घेऊन जिजाबाईंच्या महाली दर्शनासाठी आले. जिजाबाईंच्या पाठीशी धाराऊ उभी होती. भरल्या डोळ्यांनी जिजाऊ आपला लग्नसाज घेतलेल्या बाळराजांच्याकडे नजर जोड बघतच राहिल्या. पुढे होऊन शंभूबाळांनी थोरल्या आऊसाहेबांच्या पायांवर मस्तक टेकविले! राजाऊंनी ...